Do Kancelarii zgłosiła się Klientka, która poinformowała, że Prokuratura Rejonowa Częstochowa – Północ zainicjowała przeciwko niej postępowanie o składanie fałszywych zeznań, których miała się dopuścić w toku postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w Częstochowie.
Prokuratura Rejonowa skierowała przeciwko Klientce akt oskarżenia w którym zarzuciła Klientce, że ta w Sądzie Rejonowym w Częstochowie, jako świadek w toku postępowania o wykroczenie przeciwko obwinionemu o czyn z art. 86 § 1 k.w. będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o możliwości uchylenia się od odpowiedzi na pytanie, jeśli mogłoby ją to narazić na odpowiedzialność karną, złożyła fałszywe zeznania z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jej osobie, tj. o czyn z art. 233 §1a kk i art. 234 kk w zw. z art. 11 §2 kk.
Obrońca zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Obrońca stał na stanowisku, iż treść zeznań złożonych przez Klientkę podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w Częstochowie stanowiły tzw. obronę własną.
Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznał Klientkę winną zarzucanego jej czynu i wymierzył jej karę 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata (sygn. akt IV K 442/24).
Z wydanym orzeczeniem nie zgodził się obrońca, który wywiódł apelację do Sądu Okręgowego w Częstochowie. Sąd Okręgowy po zapoznaniu się ze stanowiskiem obrońcy stwierdził, że zarzuty podniesione w apelacji są zasadne.
Sąd w konkluzji uznał też, że zachowanie Klientki cechowała znikoma społeczna szkodliwość czynu i z tych względów postępowanie wobec niej zostało umorzone (sygn. akt VII Ka 313/25).
Wyrok ten jest prawomocny.