Klient został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji i został mu przez Prokuratora postawiony zarzut o dopuszczenie się czynu zabronionego polegającego na posiadaniu znacznej ilości substancji odurzających oraz czynienia przygotowań do wprowadzania środków odurzających do obrotu.
Prokurator Prokuratury Rejonowej Częstochowa –Południe wystąpił do Sądu Rejonowego w Częstochowie z wnioskiem o zastosowanie względem Klienta najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.
Adwokat Marcin Janik stanął na stanowisku, iż w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do zastosowania tymczasowego aresztowania. Obrońca podnosił, że brak jest podstaw do przyjęcia, że Klient będzie podejmował działania celem destabilizacji postępowania. Obrońca był obecności w trakcie prowadzenia czynności, jak też w trakcie sądowego posiedzenia aresztowego.
Sąd I instancji po zapoznaniu się z wnioskiem Prokuratora i stanowiskiem obrońcy przychylił się do twierdzeń obrony i nie uwzględnił wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania (sygn. akt IV Kp 493/23).
Z wydanym rozstrzygnięciem nie zgodził się Prokurator i wystosował do Sądu Okręgowego w Częstochowie zażalenie na wydane postanowienie.
Obrońca kwestionował zarzuty Prokuratora i wskazywał, że nie istnieje obawa, że podejrzany będzie nakłaniał świadków do składania fałszywych zeznań, tworzył fałszywe dowody lub w inny bezprawny sposób blokował tok czynności procesowych.
Sąd II instancji po zapoznaniu się z treścią zażalenia oraz stanowiskiem obrońcy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Sąd przychylił się do argumentów obrońcy, uznając tym samym twierdzenia Prokuratora za niezasadne (sygn. akt VII Kz 368/23).
Klient pozostał na wolności.